...در جستجوی

تبریز - ارومیه 2/6/89

امین محمدی — Wed, 25 Aug 2010 07:19:48 GMT

ظهر روز سه شنبه من و سجاد تبریز رو ترک کردیم. هوا کمی گرم بود اما می شد رکاب زد. بعد از 60 کیلومتر یکی از دوستان سجاد رو دیدم که می رفت به سمت ارومیه و بعد از اون سلماس! باهم، همرکاب شدیم!

کنار دریاچه با یه جمع 4نفره آشنا شدیم که اونا هم ایرانگردهای جالبی بودن. کمی با هم تو دریاچه ی بنفش رنگ ارومیه شنا کردیم، شنا که چه عرض کنم عملا روی آب سوار بودیم!!!

بعد از جمع کردن وسایل کم کم هوا تاریک شد! بعد از 7 یا 8 کیلومتر رکاب زدن در تاریکی، به عوارضی رسیدیم مجبور شدیم با وانت خودمون رو به ارومیه برسونیم. بابک دوست سجاد هم با لج بازی تو تاریکی به رکاب زدن خودش ادامه داد!!!

ساعت 23:20 رسیدیم ارومیه!

پی نوشت:

رِدبول در حال حاضر اسپانسرِ ماست و سجاد دو باکس رد بول رو بست پشت دوچرخه!!!!

تبریز

امین محمدی — Wed, 25 Aug 2010 07:00:53 GMT

من چند روز تو تبریز توقف داشتم و یه سری به مرکز نگهداری کودکان معلول جسمی و ذهنی "داد آفرین آذربایجان" زدم!

حرفی راجع به این مکان و این کودکان ندارم!

از این به بعد مسیر رو "سجاد"، دوست دوچرخه سوار تبریزی من، همراهیم می کنه.

اردبیل - سرعین 28/5/89

امین محمدی — Thu, 19 Aug 2010 19:08:36 GMT

از اونجایی که مسیر امروز خیلی کوتاه بود، یکم بیشتر استراحت کردم، ساعت ١١:٢٠ از اردبیل حرکت کردم. جاده تقریبا کفی بود و فقط چند تا سر بالایی کوچیک داشت.

بعد از ٢۶ کیلومتر به روستای "آق قلعه" رسیدم، کنار جاده با وحید که ١۶ سالش بود آشنا شدم؛ اون هم بهار و تابستان رو کنار جاده مشغول فروش عسل بود.

بعد از سه راهی سرعین سربالایی شروع شد، اما سربالایی خیلی شدید نبود ولی باد مخالف کار رو سخت می کرد.

بعد از رسیدن به سرعین و دو ساعت خواب برای برطرف کردن کوفتگی بدنم تو این چند روزه رفتم سراغ آب گرم های سرعین که واقعا تاثیر داشت!

در آخر باید بگم که قرار بود من فردا رو تو سراب بگذرونم که با هماهنگی هایی که پدرم انجام داده باید فردا خودم رو به بستان آباد برسونم!

آستارا - تالش 27/5/89

امین محمدی — Thu, 19 Aug 2010 18:34:02 GMT

صبح ساعت ۶:٣٠ از آستارا حرکت کردم و بعد از هفت، هشت کیلومتر تو یه قهوه خونه ی بین راهی صبحانه خوردم.

خطر مرگ؛ نوار مرزی، توقف و عکس برداری ممنوع!!!

پایین جاده شالیزارهایی است که توشون کشاورزها مشغول دروِ محصولاتشونن و سیم خاردارهای مرز درست از کنار این مزارع رد شده؛ سربازی بالای برجک دیدبانی ای که متعلق به کشور آذربایجان ایستاده تا این مردم، شاید هم من دست از پا خطا نکنیم و این خط فرضی رو که بخاطرش هزارتا قانونِ الکی هم وضع شده رد نکنیم! درست پشت این سیمهای خاردار خانه هایی است که مربوط به روستایی از کشور آذربایجانه؛ برام سوالِ که این سیم ها و این خط برای مردم اون ده که یک طرف و این کشاورزها که طرف دیگرش هستند معنایی داره؟!!!

تو مسیر قبل از گردنه با پسر بچه ای به اسم ف. آشنا شدم که امسال می رفت اول دبیرستان و چون روستاشون مدرسه ی راهنمایی و دبیرستان نداشت مجبور بود هر روز تا آستارا بره!

ف. کنار جاده ایستاده بود تا با یه ماشین عبوری بره جلوتر تا تمشک هایی رو که از همون اطراف چیده بود بفروشه؛ بچه های این منطقه تابستان ها اگر با خانواده روی زمین های کشاورزیشون کار نکنن، تو جاده مشغول فروش تمشک و گردو میشن!

از ف. پرسیدم آن طرف مرز فامیلی دارن یا نه؟! جواب داد قبلا داشتن اما الان نه! نمی دونم یعنی چی! شاید فوت شدن یا مهاجرت کردن ایران!!! می گفت قبلا لای سیم خاردارها باز بود و راحت رفت و آمد می کردن اما جدیدا خیلی جدی از مرز حفاظت می شه! اگر کسی بخواد رد شه با تیر میزنَنِش!!!

بعد از ١٧.۵ کیلومتر به اولین سر بالایی رسیدم، جاده در دست تعمیر بود و جالب اینکه راهسازی برای مطلع کردن راننده ها از این قضیه از تعدادی پسر بچه ی ١۴ یا ١۵ ساله تو مسیر استفاده کرده بود!

جلو تر با چند تا پسر دیگه مثل ف. برخوردم، یکیشون که اسمش حسین بود، خواست که یکم سوار دوچرخه بشه، ١٠٠ متری رفت جلو و پیاده شد، کمی گپ زدیم، دوستاش عیسی و عمران هم اومدن و ۵ دقیقه ای حرف زدیم، هر سه ١۵ سالشون بود و اونا هم تابستان ها مشغول این کار بودن!

از کیلومتر ١٧.۵ تا ٢١ سربالایی و سر پایینی بود با یه جاده ی جنگلیِ خیلی زیبا که اصلا شانه ی آسفالت نداشت! بعد از ٢۴ کیلومتر دیگه رکاب زدن خیلی برام سخت بود، وایستادم کنار جاده تا یه وانت پیدا بشه و من رو ببره، بالاخره یه نیسان پیدا شد و من و تا سر تونل برد (حدود ١۵ کیلومتر) بعد از پیاده شدن به پیشنهاد دوستم حسین اقبالی مسیر کنار تونل رو رفتم و از داخل تونل نرفتم! این مسیر ٢ کیلومتر سربالایی بود و بعد ٣ کیلومتر سرپایینی، مسیر تا پیچ پاسگاه مرزی آسفالت بود و ادامه اش خاکی می شد، خیلی مسیر جالبی بود. بعد از ورود به جاده ی اصلی اشتباها رفتم سمت راست که این یعنی به سمت آستارا رفتن!!! دو کیلومتر که رفتم تابلوی "به تونل تزدیک می شوید" رو دیدم، تازه فهمیدم دارم اشتباه می رم!!!

بعد تونل مسیر تا اردبیل اتوبانی می شود و شانه ی آسفالت مناسبی دارد.

تا نمین چند تا سربالایی بود و بعدش کفی شد!

مسافت طی شده: ۶۵ کیلومتر - مدت رکا زدن: ۴:١٠ - حداکثر سرعت: ۴٩.٩ - متوسط سرعت: ١۵.۴

تالش _ آستارا 26/5/89

امین محمدی — Wed, 18 Aug 2010 16:01:04 GMT

راجع به این مسیر حرف خاصی وجود نداره!!!

فقط می تونم بگم زیباست! همه جاش!!!

و ٣٠ کیلومتر اول جاده شانه آسفالت نداره و اول مسیر هم چند تا سربالایی داریم.

مسیر طی شده: ۶٨ کیلومتر - حداکثر سرعت: ۴٨.١ - متوسط سرعت: ١٨.٣

این دوتا کوچولو هم دارن میرن سر زمین پیش مامان و باباشون! مادر مشغول دِرو و این پسر مشغول بچه داری!

رشت – تالش(هشتپر) 25/5/89

امین محمدی — Wed, 18 Aug 2010 15:13:09 GMT

ساعت 6:30 منزل خانواده مرزبان رو ترک کردم، دیشب پسر آقای مرزبان (ارژنگ) با یکی از دوشتانش هماهنگ کرد تا من امشب رو پیش اون تو رضوانشهر بمونم.

تا اینجا مردم رشت بی دقت ترین و بی توجه ترین، در رانندگی بودند!!!

بعد از خروج از شهر جاده رشت انزلی تا چند کیلومتر شانه ی آسفالت نداشت ولی بعد 5 ،6 کیلوتر جاده بهتر شد!

بالاخره بعد از یک ساعت و نیم رکاپ زدن، تو شهر خمام یه قهوه خونه پیدا کردم که می شد توش صبحانه خورد !

ساعت 11:10 وارد انزلی شدم ولی انقدر هوا گرم بود که تصمیم گرفتم تو شهر نچرخم و سریع از شهر خارج شم! چون قصد داشتم هرجور شده تا شب خودم رو به تالش برسونم.

2 ،3 کیلومتر بعد از رضوانشهر به "پونل" رسیدم، از اونجا به بعد یکدفعه زبان تغییر کرد و مردم اکثرا ترکی صحبت می کردن!

بعد از پونل چند تا سربالایی و سرپایینی کوچک هستش و گاهی اوقات هم جاده شانه آسفالت نداره.

15 کیلومتر مانده به تالش یه فرعی هست که از وسط جنگل میره به سمت ساحل گیسوم، خیلی زیبا بود!

ورودی شهر اسالم متوجه شدم فرمون داره بیش از حد بازی می کنه، دقت که کردم متوجه شدم ضامن چرخ جلو باز شده؛ ظاهرا خیلی خوش شانس بودم که بلایی سرم نیومد!

تو تالش از یه سوپر مارکت آبمیوه خریدم و با صاحبش که پسر جوانی بود هم صحبت شدم؛ تعریف می کرد پارسال تابستون دوتا دوچرخه سوار که همین مسیر رو می رفتن، شب، وقتی تو چادر خواب بودن یه عده خفتشون کردن!

ساعت 20:20 رسیدم به جایی که پدرم هماهنگ کرده بود شب رو اونجا بمونم.

سه دوست کوچک من:

1) تو شهر پونل تو یه سوپر مارکت با پسر 14 ساله ای آشنا شدم که می گفت تابستان ها اونجا کار می کنه؛ براش سوال بود که چرا من با دوچرخه سفر می کنم وقتی ماشین هست!!!

2) نشستم زمین و سرم تو مبایلمه و دارم فیس بوک رو چک می کنم که متوجه می شم دو پسر بچه مشغول کشف کردنِ دوچرخه هستن؛ میان سمتم و یکیشون به فارسی می پرسه از کجا میایی؟!... از کدوم کشور؟!

جواب دادم: کشور نه، شهر. متعجب میگه: اِ... مگه ایرانی ای؟!

- آره خب؛ داریم باهم فارسی حرف می زنیم!

هردو می خندند؛ ادامه میدم: از تهران اومدم.

-کجای تهران؟

- مگه تهران رو بلدی؟

-آره، داییم خونش تهرانه.

-کجای تهران؟!

-نمیدونم اسم کوچشون چیه! تازه رفتن اونجا!

میپرسم کجا میرید این وقت شب؟ (ساعت 21:30) ؛ آرمین که مهر ماه میره کلاس اول راهنمایی میگه میریم خونه!

-کجا بودید؟ بازی می کردید تا الان؟

-نه کار می کردم.

-کجا کار می کنی؟

- میوه فروشی، پیش بابام.

-تابستونا کار می کنی؟!

-نه، همیشه.

-پس درست چی؟ مدرسه نمیری مگه؟!

-چرا.... بعد از ظهرا میرم پیش بابام

بعد از کمی گپ زدن باهاشون، ازشون خواستم یه عکس بگیرم...

پی نوشت:

a - اگر انشاء پست ها مشکل داره منو ببخشید، فرستی نیست که بخوام رو جمله ها فکر کنم!

b - احتمال زیاد دیگه تا تبریز نتونم چیزی آپ کنم.

c - ماه رمضان پدرم رو درآورده!!! هیچ غذاخوریی باز نیست، به زور غذا خوری پیدا می شه!

رامسر - رشت

امین محمدی — Sun, 15 Aug 2010 19:20:47 GMT

قرار بود ساعت 4 صبح بیدار شم اما نشد خیلی خسته بودم! البته می دونستم مسیر چیز دیدنی ای هم ندارهچون دو سه ماه پیش این مسیر رئ رکاب زدم، به همین خاطر یه مقدار استراحت کردم.

15 کیلومتر بعد از رامسر به پلیس راه چابکسر رسیدم و ساعت زدم چند کیلومتر جلوتر از یه وانتی خواهش کردم من رو ببره، تا آستانه با وانت رفتم و بعد هم تا رشت رکاب زدم، امشب مزاحمِ خانواده ی مرزبان هستم که واقعا به من لطف دارن.

فردا سعی می کنم 5 یا 6 صبح رشت رو به مقصد هشتپر ترک کنم. همین!!!

چالوس - رامسر

امین محمدی — Sun, 15 Aug 2010 18:50:59 GMT

شب قبل نتونستم بخوابم، داشتم وسایل رو جمع می کردم.

صبح ساعت پنج و نیم از خونه به سمت ترمینال غرب حرکت کردم، برای ساعت 6 بلیط داشتم تا خودم رو به چالوس برسونم. با کمی تاخیر اتوبوس حرکت کرد و حدود ساعت 10 به چالوس رسید.

ساعت 11:10 پلیس راه چالوس ساعت زدم و حرکت رو شروع کردم اما بعد از 7.5 کیلومتر به دلیل گرمای شدید و خستگی توقف کردم تا شاید بعد از جند ساعت دمای هوا کمتر شه! اما کنار جاده سایه ی مناسبی نبود که بخوام زیرش بشینم! قصد کردم که برم جلوتر تا تو الاچیق یکی از رستورانهای تو مسیر بشینم؛ دیدم چرخ جلو پنچره! از شدت گرما نمی شد به فرمان و بقیه قسمتهای فلزی دست زد، با بدبختی تیوب رو عوض کردم اما این بار تلنبه سر ناسازگاری داشت! باد نی زد!!! دچرخه رو دست گرفتم و جلو تر توی یکی از پلاژها کسی رو پیدا کردم که تلنبه بهم داد ، این بار تیوبِ پوسیده ترکید!!!! باز تیوب رو عوض کردم، تا ساعت 5 همینجا موندم تا هوا خنک شه. مسیر مسیر خوبی بود فقط کم کم دارم به این نتیجه می رسم که مسیر حاشیه ی خزر رو شبانه رکاب بزنم! از تنکابن به بعد هوا تاریک شد و مجبور شدم مسیر 30 کیلوتری تنکابن به رامسر رو تو تاریکی رکاب بزنم.

ساعت 21:10 پلیس راه رامسر ساعت زدم و رفتم سمت شهر.

امروز از شدت گرما و خستگی نتونستم وایستم و با چند تا دوست کوچولویی که تابلو های "ویلا - سوئیت" دست گرفته بودن صحبت کنم، چند تا دوست دیگه هم بودن که کنار پدرشون در حال فروش پسته ی تازه بودن، و یه دوسته دیگه که همراه برادر بزرگش تو دوچرخه سازی کار می کردن اما نتونستم باهاشون صحبت کنم.

چیز جالبی که امروز دیدم، دوتا دوختر بچه بودن که کنار ساحل داشتن با شن قلعه می ساختن و دوتا پسربچه که همراه همون دخترها بودن داشتن بقول خودشون چاه می کندن!

مسافت طی شده: 70 کیلومتر - مدت زمان رکاب زدن: 3 ساعت و 52 دقیقه - حداکثر سرعت: 44.5 km/h - متوسط سرعت: 17.8

مسیر تقریبی!!!

امین محمدی — Tue, 10 Aug 2010 01:25:34 GMT

چالوس - رامسر - رشت - انزلی - هشتپر - آستارا - اردبیل - سرعین - سراب - بستان آباد - تبریز - ارومیه - نقده - پیرانشهر - سردشت - بانه - مریوان - سنندج - قروه - همدان - ملایر - بروجرد - درود - ازنا - الیگودرز - خمین - گلپایگان - خوانسار - اصفهان

این مسیر مسیر قطعی نیست و ممکنه با توجه به شرایط و مودِ من در لحظه تغییرات عمده ای کنه!!!

پیش از سفر!

امین محمدی — Mon, 09 Aug 2010 23:38:03 GMT

سال 86 بود که ایده ی سفر با دوچرخه از طرف محمد امیرمعافی ( از دوستان دوران دبیرستان ) مطرح شد و جمع چهار نفره ی ما شدیدا درگیرِ این مسئله شد. بعد از کلی صحبت و رویا پردازی ما با یاشار نظمی آشنا شدیم که با راهنمایی های مفیدش ما رو از رویا بیرون آورد و کمی واقع بینمون کرد! صحبت با یاشار شکل سفرِ دوچرخه ایِ من رو عوض کرد که اینجا فرصتی برای توضیح دادنش نیست، ولی بعد از 3 سال حالا حس می کنم وقتشه که به اون سفرِ رویایی برم.(البته این سفر هم رویایی نیست؛ نیمچه رویاییه!!!)

اوایلِ تابستون فکر این سفر به ذهنم رسید اما به دلایلی زمان لازم برای همچین کاری پیدا نمی کردم، اما الان دو هفته اَس که شدیدا فکرم رو مشغول کرده و 3، 4 روز که درگیر برنامه ریزی واسه شروع سفرم! و شدیدا از گزارش های سفر آقای محمد شاه کرم استفاده کردم، با اینکه تا امروز ایشون رو ندیدم اما شدیدا ازش ممنونم، گزارش ایشون جزو معدود گزارشات دقیق و مکتوب در این زمینه اس.

سفر من از 23 مرداد شروع می شه و تقریبا 35 روز طول می کشه. شروع رکاب زنی چالوس هستش و با گذر از رشت، آستارا، اردبیل، تبریز، ارومیه، سنندج، همدان و اصفهان، به کاشان ختم می شه. البته باید بگم این مسیر قطعی نیست و ممکن با توجه به شرایط محیطی و روانی و ... تغییر کنه!